My Confession
posted on 16 Feb 2009 18:21 by willknightผม...กำลังจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
...ไม่ว่าจะร่างกายหรือจิตใจที่บอบช้ำนี้ เพราะอะไรผมก็ไม่ทราบ
...เพราะผมเป็นคนคิดมากงั้นเหรอ ถึงได้รับเรื่องเหล่านี้ไม่ได้
...เพราะผมเป็นคนที่หวังสูงเกินไปเหรอ ถึงได้ผิดหวังได้ขนาดนี้
...หรือเพราะผมโกหกตัวเองมาตลอด...หรือเพราะผมหันหลังให้ความรู้สึกตัวเอง
...หรือเพราะผม "หยิ่ง!!" เกินกว่าจะยอมรับ และร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น
...หรือทั้งหมดนั้น...ผมก็ไม่ทราบ ไม่ทราบจริงๆ
คำถาม 1 "อะไรทำให้ผมยึดติดกับเส้นทางเดิม ไม่ก้าวออกไปจากเส้นทางที่ปวดร้าวแสนสาหัสจนหัวใจแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆอยู่ตลอดเวลา"
คำตอบเหรอ ผมไม่รู้ สำหรับคนที่ไม่มีอะไรมากมาย สำหรับคนที่อาจไม่เหลืออะไรแม้แต่จิตวิญญาณ หากสูญเสียเส้นทางนี้ไป
ผมคิดว่ามันเป็นเส้นทางที่ดีที่สุด สำหรับผม อย่างน้อยก็ในตอนนี้กับที่ผ่านๆมา
คำถาม 2 "อะไรกันที่ทำร้ายผมอยู่ทุกวันนี้ อะไรกันที่ทิ่มแทงจิตใจผมจนพรุนเป็นรังผึ้ง อะไรกันที่นับวันก็ทำให้ผมรู้สึกแย่ลงไปทุกวันๆ"
คำตอบ ก็ยังไม่รู้อยู่ดี อาจเป็นตัวผมเองที่พยายามบังคับให้ตัวผมเดินออกไปจากตรงนี้ อาจเป็นความรู้สึกอิจฉา หรือราคะที่ไฝ่หาความสุขสม อาจเป็นอะไรสักอย่างที่ไม่ต้องการจะเดินบนเส้นทางนี้ไปพร้อมกับผม
คำถาม 3 "อะไรคือสิ่งที่ผมควรจะทำต่ิอไป เดินต่อไปยังเส้นทางเดิมอย่างทุลักทุเล หยุดเดินแล้วนั่งนึกให้ดีอีกครั้ง หรือ หันหลังกลับ ไม่ก็ หาเส้นทางเดินที่ดีกว่านี้"
คำตอบ ผมไม่รู้...ผมสับสนเกินกว่าจะตัดสินใจ...ผมไม่รู้อะไรอีกแล้ว...ไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจอะไรเลย...ไม่ว่าจะโลกใบนี้ สิ่งรอบตัว...แม้แต่ตัวเอง
หลายคนมองว่าผมดูเข้มแข็ง...ดูปกติ...ดูไม่มีปัญหา ไม่น่าเป็นห่วง เป็นบุคคลที่มีความสุขดีกับการใช้ชีวิตปัจจุบัน ไม่ว่าจะในแง่ไหน...อย่างน้อยผมก็รู้สึกแบบนั้น
ผมเหมือนถูกมองข้ามอยู่เสมอ...เหมือนถูกทิ้งให้เดียวดายทุกครั้งที่ต้องการใครสักคน...รึบางที ผมคงหยิ่งเกินกว่าจะแสดงให้คนอื่นรู้ว่า
ผมยืนอยู่ตรงนี้ ผมไม่สบาย ผมมีปัญหา ผมต้องการใครสักคนช่วย...แต่ผมไม่เคยพูดมันออกไป...ไม่เคยจริงๆ
ผมลืมไปแล้วว่าการร้องไห้จากความเสียใจต่อหน้าคนอื่นเ็ป็นยังไง...รึอาจเป็นเพราะคำสัญญาที่ผมให้ไว้กับตัวเอง
จะเข้มแข็ง และไม่ให้ใครมาเป็นห่วง...มันฝังดูไม่เข้าท่าใช่ไหมละ...ไม่เข้าท่าสักนิด
ผมไม่ใช่ยอดมนุษย์จากดาว M อะไรสักอย่างที่ปกป้องโลกนี้...กะอีแค่ตัวผมเองยังเอาไม่รอดเลย
โอเคไอบรรทัดบนนั้นลืมมันซะเถอะ...- w -~ เหมือนว่าพอได้เขียนลงไปแล้วมันโล่งอย่างบอกไม่ถูกแหะ
ขอจบการเขียนสารภาพบ้าๆบอๆนี้ก่อนที่มันจะกลายเป็นเรื่องตลกก่อนบ่ายคลายเครียดละกันนะ= w ="
มันต้องเป็นเรื่องน่าประหลาดใจแน่ๆถ้าผมยังปกติถึงพรุ่งนี้(ถึงไอคำว่าปกติของผมมันไม่ปกติกับคนอื่นก็เถอะนะ)
Jin
Thanks a millions for reading. Hope I don't make you feel so bad.
And if you're my dear bro, plz don't worry too much about me.
I'll be fine soon, I promise.
edit @ 16 Feb 2009 19:31:51 by Jin